"انسان بیش از آنکه از مرگ بهراسد,از انزوای محضی که مرگ را همراهی می کند,می ترسد.ما می کوشیم زندگی را دو نفری تجربه کنیم,ولی هر یک از ما مجبوریم تنها بمیریم.کسی قادر نیست با ما یا به جای ما بمیرد.تصوری
در تمام سالهای همسایگی خانواده ی بزرگ آقای "ر"،چه در زمان سرشلوغی و بر و بیای فراوان خانواده و چه در اوقات سکون و سوت و کوری خانه ی دیوار سنگی،هیچ وقت نسبت به این خانواده ی عزیز و دوست داشتنی و بزرگوا
همین چند روز پیش که خیلی دور هم نیست و زمان زیادی هم از اون نمی گذره،یادداشتی می خوندم که نویسنده جایی از نوشته از قول سارا شریعتی جمله ای تحت این عنوان نقل می کرد که"امید یعنی خود را در معرض یک پروژه